(Omtale) Om du likar havfruer, så er denne episoden av Tales of Monkey Island for deg. Det andre kapittelet av Telltale Games sitt Tales of Monkey Island vert sluppen i dag, og held fram der Launch of the Screaming Narwhal slapp. Fantastiske Nyheter har spelt The Siege of Spinner Cay og er klar til å leggje fram sin dom.

 

(Spoiler alert: La oss ha ein ting sagt med ein gong. Dette er ikkje ein frittståande episode, men ei framhalding av første del av Tales of Monkey Island. Har du ikkje spelt det enno, så slutt å les her. Gå og spel i staden for).

Velkomen til ei verd der piraten LeChuck er snill, og alle andre held på å verte ondare, og ondare. Dette er den forstyrrande realiteten som møtte meg då eg tok opp att kontrollen over Guybrush Threepwood. Etter å ha kjempa seg gjennom utfordringane i første episode, og funne vegen attende til si kone Elaine, og etter å ha nedkjempa einne på¨ med hen overivrig fiende kan han endeleg slå seg saman på Spinning Cay. Ei øy bebudd av... havfolk av tvilsom kjønsleg karakter.

Eg vart kjapt slått av den underlege seksuelle ambivalensen til desse karakterane, og deira flørtande kommentarar til stakkar Guybrush, men vi hadde viktigare ting fore. Vi har ein voodoo-pest å stogge, og då må vi finne den myteomspunne La Esponja Grande - den store voodoosugande havsvampen. Og havfolket på øyet har midla for å finne den - tre magiske gjenstander som kan påkalle nokre minst like magiske sjødyr. Problemet? Dei er gøymd, og ei gruppe pestbefengte piratar legg krav på dei. Elaine er opptatt med å forhandle om dei, medan ho har sendt sin nye bestevenn, LeChuck, for å finne dei magiske gjenstandane.

Ja, du høyrde meg. LeChuck. Som no har blitt menneske og, visstnok, snill. LeChuck byr kanskje på dei beste vitsane i spelet, i det han prøver å forstå seg på klassisk adventurespel logikk og den type utfordringar som Guybrush har tatt for gitt sidan han først satt sine bein på Melee Island i 1990. Den andre høgdaren er den førnemnte overivrige fienden som overfall Guybrush i slutten av førre episode. Ho forsynte ein bra start på episoden, og lokka fram meir enn eitt lattarbrøl hjå underteikna. Mest av nostalgi.

Diverre for Telltale Games satt dei lista rimeleg høgt med den første episoden, noko som viser seg å vere litt vanskeleg å følgje opp. Denne episoden er ikkje like bra som førre, og føles ekstremt mykje kortare, men sistnemnte er ei særs subjektiv vurdering. Dette tyder på inga måte at spelet er dårleg, eller har viktige manglar - langt derifrå, faktisk. Det tyder berre at dei opna såpass sterkt, at eit absolutt underhaldande og velfungerande spel som dette, hamnar i skuggen av opningsrunda. Som eit roleg strykerparti etter ein dundrande fanfare med paukar og trompet. Det er inga grunn til å uroe seg, med tre spel att, og nok ein cliffhangerslutt er det berre å vente på ein dundrande korsekvens skal bryte inn i neste parti.

Teknisk sett er det ikkje mykje nytt å melde. Gode voice-overs og bra grafikk på karakterane. Her er det større spekter i fasongar på dei ulike karakterane, og meir varierte områder - fleire øyer å vitje. Miljøet på hovudøya er faktisk ganske pent, og kan tidvis gje inntrykk av å vere malte sjølv om det er rein 3d-grafikk.

Eg er framleis like imponert over korleis Telltale Games ivaretar Monkey Island-arven, det er tydleg at dei har lagt mykje arbeid i å få ting å stemme. Og hittil gjer det det. Eg gledar oss til neste kapittell, og kjenner meg trygg på at dei kjem til å lage eit heilhetleg bra spel, og ein verdig del av Monkey Island serien.

Tales of Monkey Island: The Siege of Spinner Cay er tilgjengeleg i dag, og neste del er tilgjengleg om ca. ein månad.