(Dataspel) Ein av årets største nyhende på E3 var at Telltale Games hadde fått rettane til å utgje eit nytt Monkey Island-spel. Dei har delt spelet opp i 5 kapitlar som vert gjeven ut med ein månads mellomrom. I dag kom første kapittel, og Fantastiske Nyheter har hatt gleden av å spele det frå byrjing til slutt.

 

Det er ikkje med lite nerver ein sett seg ned for å starte opp den første episoden av Tales of Monkey Island, men det må vere ingenting i forhold til dei nervene Telltale Games må ha hatt då dei satt saman spelet. Monkey Island er ein dataspellegende. Det er på tide å verte attforeint med Geekwood... eg meinar Sheepgood... nei, altså, Threepwood!

The Secret of Monkey Island, som forøvreg kjem i ein ny og oppdatert utgåve frå LucasArts i somar, introduserte oss i 1990 for Guybrush Threepwood, Elaine Marley, LeChuck og dei andre gjengangarane i serien. Guybrush Threepwood er som dei fleste unge mann, ganske så forvirra og dreven av eit brennande ønskje om å verte ein mektig pirat. Og etter mykje om og men så klarar han faktisk det, og han vinn guvernør Elaine Marley sitt hjarte, og bekjemper spøkelsespiraten LeChuck.

Spelet var banebrytande for adventurespelsjangaren, og takka vere den store mengda galskap spelet kunne by på vart det kjapt ein publikumssuksess. Og oppfølgjarar fulgte på rad og rekkje; The Revenge of LeChuck, The Curse of Monkey Island og til slutt Escape from  Monkey Island i 2000.

LucasArts kunngjorde for ei stund sidan at dei ville lage Monkey Island 5 på eit tidspunkt, men fulgte det opp med å understreke at dei neppe ville satse på adventurespel før i 2015. Denne politikken var ein underliggjande årsak for at fleire sa opp jobben, og starta Telltale Games. Difor var eg ikkje åleine om å verte overraska då Tales of Monkey Island vart annonsert, men ein ting vert klart når du sett deg ned med spelet. Dette er ikkje Monkey Island 5.

Monkey Island nummer?
Som produsent Dave Grossmann, og ein av dei opphavelege forfattarane av Secret of Monkey Island, fortel så er Monkey Island 5 nøydd til å verte ein 40-timar lang orgie av moro. Og det er utanfor Telltale Games si rekkjevidde, då dei som vanleg satsar på episodiske seriar av mindre spel. Tales of Monkey Island er difor ein oppfølgjar til Monkey Island 5! Eit spel som enno ikkje er laga. Liknande forvirring har vi ikkje sett sidan Leisure Suit Larry 4...

Og det merker du kjapt. Spelet byrjar med konfrontasjon mellom LeChuck og Guybrush, etter det som visstnok er ein serie med umoglege eventyr for å samle inn ingrediensane til eit voodoo-sverd som skal felle den frykt spøkelses-zombie-demon-piraten LeChuck. Og etterkvart som den eine detaljen etter den andre om Piraya-puddler og Guybrush si svigermor dukker opp i dialogen, fann eg meg sjølv ikkje så reint lite frustrert. Eg vil vete kva som har skjedd! Korleis overlevde LeChuck sitt dramatiske endelikt i Escape from Monkey Island? Korleis fanga han Elaine? Ein rekkje ubesvarte spørsmål overmanna meg dei første minutta av spelet. Det var på sett og vis som å verte kasta ut i vatnet utan forvarsel, men det var heldigvis morosam, ikkje minst fordi at kven enn hjå LucasArts som får i oppgåve å sette saman Monkey Island 5 basert på detaljane herifrå har litt av eit arbeid foran seg.

Guybrush sitt forsøk på å gjere ende på LeChuck har som vanleg uventa konsekvensar. Og vår helt vert stranda på Flotsam, ei øy der vinden berre blåser inn mot land og ingen skip kan difor kome seg vekk. Guybrush må finne ein veg vekk frå øya, for å vende attende til Elaine. Undervegs må han som vanleg utføre ein serie med meir eller mindre forståelege oppgåver for å nå sitt mål. Overraskande nok tar både han og eg fatt på desse utfordringane med godt humør, det på tross av at Guybrush har eit lite problem med handa si og at har vore gjennom ein del eventyr allereie. Han er like lite lei av eventyr som meg, virker det som.

Lev opp til forventingane
Det å skulle lage eit nytt Monkey Island spel må vere ei fryktinngytande oppgåve. Forventingane til noko slikt vil vere på linje med nye Star Wars filmar og Indiana Jones, og vi veit jo godt korleis publikum mottok desse. Dagens publikum er ikkje nådige mot dei som roter med deira barndoms- og ungdomsminner. Telltale Games har ein fordel - med seg på laget har dei Dave Grossmann som var ein av dei originale forfattarane av Monkey Island, medan hovudmannen bak serien, Ron Gilbert, tilbragte fleire dagar hjå Telltale Games for å gå gjennom planane. I tillegg så er hovudforfattaren av spelet Mike Stemmle, som tidlegare har erfaring med Sam & Max og Escape from Monkey Island hjå LucasArts.

Så spørsmålet eg stiller meg, gong på gong, medan eg speler gjennom det første kapitlet av Tales of Monkey Island, er: Har dei klart det? Vel, det er ikkje så lett å vurdere noko slikt. Det kan gå to veger, enten vil originalane overskugge det nye spelet, eller så kan ein verte blende av at det er Monkey Island det er snakk om og gå god for alt. Eg vågar meg likevel til å påstå følgjande:

Telltale Games har lukkast i å attskape magien frå dei første Monkey Island spela, og Tales of Monkey Island: Chapter 1 - Launch of the Screaming Narwhal er det suverent beste spelet deira hittil. Heile spelet lukter av at dei har lagt alt dei har av ressursar i planleggjinga av historia, skriving av dialog og, til og med, forbetring av deira grafiske motor. Ikkje minst er det merkbart at produsentane har god erfaring med Monkey Island frå før. Både humor og historie er akkurat slik ein hugser det.

Frå første stund vert du kasta inn i kjende omgjevnadar. Dei første karakterane du møter er Elaine og LeChuck, samt iltre apekattar. Ingrediensane du har samla inn for å bekjempe LeChuck er alle gode vitser frå tidlegare spel, og like i nærleiken finn du både Chuck the Plant og Elaine sin lett-Grog. For ein utanforståande er det nok vanskeleg å forstå gleden over dette attsynet, og den kriblinga det medførar. Difor gjorde eg det einaste rette - eg fann ein utanforståande. Ein ung mann som aldri har likt adventurespel, og difor heller ikkje Monkey Island. Korleis reagerte han på dei første scenene?

Vel, han lo. Og det er det viktigaste, at han sleit med å forstå logikken i eit adventurespel kan knapt skuldast på Tales of Monkey Island då det ligg tett opp til malen for korleis eit slikt spel skal fungere. Det er tåpelege oppgåver og bisarre løysingar med sin eigen underlege og interne logikk. Telltale Games har til og med implementert ein funksjon for å kombinere gjenstander - noko som ikkje var mogleg i tidlegare spel frå den kanten, men som alltid har vore rekna som obligatorisk i sjangaren. "Insane object puzzles" som det heiter på finspråket, får vi ein god dose av her. Og det må ein jo innrømme er ein bra ting.

Sjølv om min prøvekanin lo av det han fekk sjå, er det ingen tvil om at ein ler meir om ein er kjend med serien frå før. Spelet er full av henvisingar til tidlegare spel, som referansar til ein rappkjefta salsmann i tweed med veivande armer og ei hovudskalle som Guybrush tar seg i å lure på om er Murray. I tillegg får vi ein del standardreplikkar servert, som "I'm selling these fine leather jackets" som må vere fullstendig uforståelege for dei som ikkje er kjend med serien. Det er likevel fullt mogleg for deg å sette pris på 80% av humoren utan denne bakgrunnskunnskapen, og om det skulle verte eit problem så sjå på det som ei unskulding til å sette deg med ein klassisk spelserie og gjere deg kjend med den. Du vil ikkje angre.

Kontroll og grafikk
Du har to alternativ til å styre Guybrush. Du kan enten styre han rundt i verda ved hjelp av piltastane, og bruke musa til å manipulere gjenstander og velje samtaleralternativ. Eller du kan gjere alt med musa, og styre han ved å halde inn ein museknapp og dra Guybrush i den retninga du vil han skal gå. Dette siste alternativet fungerte ikkje så bra som dei sikkert hadde håpt på, men det er vel kanskje ei vanesak. Heldigvis fungerar det fint å styre Guybrush med kombinasjonen av mus og tastatur, og det fungerar mykje betre enn det ofte kritiserte systemet dei nytta i Escape from Monkey Island, som var basert på GRIME-motoren.

Grafisk sett byrjar vi etterkvart å akseptere at dagens adventurespel kjem i 3D, sjølv om det er lite som kan gjerast for å viske ut minna om den utmerka animasjonen i Curse of Monkey Island. 3D animasjon av den typen Telltale Games bruker er ikkje så fleksibel, og det har vore vanskeleg for dei å skape uttrykksfulle karakterar. Dette har dei likevel klart å gjere store skritt mot i denne episoden av Tales of Monkey Island. Guybrush har faktisk fleire andletsuttrykk, og medan det ikkje er perfekt enno, så lar ein seg underhalde av hans grimasar og reaksjonar. Ein ser forskjell på avsky, spydighet og vantru - og det er det vi treng, er det ikkje? Det heile ligg altså ein stad mellom Curse of Monkey Island sin fulle animasjon og Escape from Monkey Island sin problematiske 3D, og det er utan tvil den beste og mest fleksible grafikken Telltale Games har servert hittil.

Det ein kanskje stussar mest ved, er at fleire av innbyggjarane har ein litt lik andeltsform - ein kunne nesten mistenkje at det var ein del brødre på denne øya, men mest truleg har Telltale Games nytta dei same modellane med ulike modifikasjonar. Det er likevel ikkje slik at du ikkje ser godt forskjell på dei alle saman.

Omgjevnadane er fargerike og like kitschye som dei alltid er i Monkey Island-spela, og det er ei lita handfull av stadar å vitje på øya, inludert ein klassisk jungel du må navigere deg gjennom i klassisk Monkey Island stil. Og ja, det er skattekart involvert. To faktisk!

Verda og historia
Verda er som alltid befolka av ein rekkje meir eller mindre vellukka sjøulkar. Inkludert ein undersøkjande journalist som tilbyr deg å sette deg i kontakt med Deep Gut som kan hjelpe deg av øya, i bytte mot at du lagar litt ekte piratbråk. I tillegg har vi den lettare sinnsjuke legen og vitskapsmannen som meiner amputasjon er løysinga på det meste, samt ein glassblåsande pirat som sel utsøkte einhjørningsfigurar og uknuselege glasflasker. I tillegg er Flotsam "heim" til ein gamal kjenning av Guybrush, og det var sjølvsagt eit gledeleg attsyn, utan at eg har tenkt å røpe kven det er.

Det som kanskje irriterte meg mest ved historia er tidspunktet då det sank inn ein gong for alle at Telltale Games satsar stort med Tales of Monkey Island. Deira spel hittil har vore enkle, enkeltståande eventyr med ambisjonar om å verte bunden saman til ei større forteljing. Tales of Monkey Island realiserar desse ambisjonane, og tar simpelthen og deler seg opp i ei rekkje samanhengjande kapitlar lik dei førre Monkey Island spela. Kva vil dette seie? Forutan ein "cliffhanger" avslutting? Vel, i løpet av kapittel ein så byrjar du på det store eventyret Guybrush har framfor seg, og du får instruksar og hint til kva du skal gjere - som å finne ein voodoosugande havsamp - i ein komande episode. Du sitt med andre ord med eit intenst behov for å halde fram... og det må du vente til august med.

Elles er historia original nok, og ikkje eit forøk på å repetere tidlegare idear. Det heile dreier seg om konsekvensane av Guybrush sitt forsøk på å ta rotta på LeChuck. Dette inkluderar at hans hand no er litt uregjerleg, og ein pest - The Pox of LeChuck - som brer seg over dei karibiske øyene. Det er opp til Guybrush å stogge denne, redde Elaine og sigre over LeChuck ein gong for alle. Og dette vert ein heilt anna episode.

Avsluttingsvis
Med litt innsats kan du gjere deg ferdig med kapitlet i løpet av ein god kveld med speling. Om du klarar å unngå å sitte å stange hovudet i veggen sjølvsagt. Spelet er ikkje vanskeleg, eller overdrevent frustrerande, men du må av og til sette deg ned og gruble litt. Det gjeld særleg skattekart-utfordringane, der ein må følgje instruksane til punkt og prikke. Og det kan vere lett å oversjå visse detaljar. Utan at eg skal avsløre kva dei er. Elles er svaret som alltid å utforske alt, og dersom du sitt fast i ein del av eventyret, så tar du fatt på ein annan bit og kanskje ei løysing openberar seg der.

Då eg satt meg ned med spelet ein tidleg fredags morgon eg hadde fri frå mine kontorplikter, forsvann formiddagen kjapt med til å boltre meg i ei verd eg hadde elska sidan barndommen. Andre kan nok kome til ein annan konklusjon, men for meg var det som å kome heim. Det var ingen tvil om at Tales of Monkey Island er ein verdig oppfølgjar til dei føregåande spela, og ønskjet om å spele resten er fysisk merkbar på kroppen. Det tok ikkje mange timane etter ein hadde spelt gjennom spelet første gongen før ein hadde starta det på nytt. Ein ville ha meir av Poly-Articulated Porcelain Power Pirates, særleg Dark Ninja Dave with Killer Karate Katana og Pink Pajama Pierre - eg er svak for bokstavrim. Eg ville ha solid piratundertøy, og kanonkuler for piratar med små hender. Alt som mangla var eigentleg "a rubber chicken with a pulley in the middle", men òg dette får sin nødvendige refaranse.

Kva anna kan eg seie enn at eg er nøgd med det Telltale Games har gjort. Og det er store sjansar for at du vert det òg, men om du er av den utolmodige typen vil eg anbefale at du ventar til at alle spela er komen ut. For det å vente nokre månadar på å byrje, kan neppe samanliknast med smerten det er å vente ein månad på å kome vidare.

Er det august snart?


Tales of Monkey Island: Chapter 1 - Launch of the Screaming Narwhal er ute i dag, tysdag 7. juli, og kan kjøpast og lastast ned her.